Dallarından sararır bir bir yapraklar,

Nihayetinde soğumaya başlar havalar.

Gökyüzünün maviliği solgun bir hâl alır.

Güneşin matemi usulca başlar.

Güz mevsiminin sessiz çığlığıdır yağmurlar

Yavaş yavaş çiseler yeryüzüne.

Akabinde bir göç sadası başlar:

Leylekler kanat çırpar uzak diyarlara,

Karıncalar omuzlarındaki yüklerle;

Ağır ağır çekilirler yuvalarına.

Ve insanı da bir telaş alır sonbaharda,

Ruhlarının dehlizlerinde yankılanır,

Birbirine karışan ayak sesleri…

Hüznün mevsimi, umudun habercisi…

Bu sebepten naralar sessiz çığlıklar gibi.

Okunan her kitabın sayfasında,

Kendine mesken tutar yapraklar.

Kimi zaman bir söğüt ağacından,

Kimi zaman bir asma yaprağından,

Bazen de kurutulmuş bir gül tanesinden…

Serin akşamlarda demlenir duygular,

Islak toprak kokusu yayılır dört bir yana.

Çıplak ayaklarıyla, kahkahalar atarak,

Yağmurda dans eder çocuklar.

Hem acının, hem sevincin…

Velhasıl her hâlin mevsimidir sonbahar.